Ik had u al verteld over de zolder-verbouwing. En weet u wat? De verbouwing is klaar! Alleen nog de kasten weer inruimen, schilderijtjes ophangen enzo, zodat dat ook weer is geregeld. Manlief heeft een  kantoortje dat dient als thuiswerkplek, mijn ouders hebben een prive logeerkamer (zij wonen 250 km hier vandaan, dus als ze komen is het incl. logeren), ik heb een ‘wasparadijsje’ (het is maar waar je behoefte aan hebt?!) en Zoon heeft een nieuwe kamer.
En sinds vanavond slaapt hij daar. Spannend voor hem, helemaal in zijn grote bed zonder randje (hij komt uit een peuterbed mèt anti-uitval-rand) maar ook wel weer heel stoer. Gelukkig vindt hij het ook allemaal erg mooi. Nu nog zijn speelgoed en spulletjes van zijn oude kamer en de woonkamer in zijn nieuwe zolderkamer zetten en ook dat is weer klaar.

Ondertussen zijn we ook nog twee weken met vakantie geweest. Was erg fijn om 14 dagen ongestoord met z’n vieren door te brengen. En om weer een boek te lezen. Want dat was ook een voornemen van mij dit jaar. Meer boeken (uit)lezen. Voor de zolderklus nog ‘knielen op een bed violen’ gelezen, tijdens de verbouwing ‘Tirza’ en nu in de vakantie ‘Rode sneeuw in december’. Drie totaal verschillende maar alledrie gave boeken.

Nu weer een nieuwe vinden. Iemand een tip?  Gelieve niet ‘Suskind’ noemen, want die heb ik na 90 pagina’s teleurstelling en ploeteren maar weggelegd. Meer een opsomming van historische feiten, nummers en gebeurtenissen dan een verhaal.

Maandagochtend, 08:00 uur. Iedereen ontbeten? Iedereen gewassen en aangekleed? Staan de spulletjes klaar die mee moeten? Okay, let’s go!

Samen met Zoon en Dochter loop ik de deur uit op weg naar school. Eerst bij de juf van Zoon langs, om te melden dat ik met hem naar het ziekenhuis moet om het gips eraf te laten halen en hij dus later komt.
Probleem 1: Ze gaan deze ochtend met de klas naar de schouwburg. Als je voor 09.45 uur bij de schouwburg bent, mag je hem daar brengen. Anders is hij na 12.30 weer welkom op school…

Afijn, je loopt door naar het kinderdagverblijf en zet Dochter daar af. Terug naar huis om met Zoon dus naar het ziekenhuis te gaan.
Probleem 2: Manlief heeft de autostoeltjes mee in zijn auto.

Met een geleende autostoel van het overbuurmeisje alsnog op pad naar het ziekenhuis. Mazzeltje; we werden op tijd geholpen. Gips eraf, handje schoongemaakt, dokter trekt en duwt eraan. Gelukkig, hij mag weer mee zonder nieuw gips. Wij weer snel op pad, maar nu snel richting de schouwburg.
Probleem 3: de schouwburg is leeg. Deuren zijn op slot. Lampen zijn uit. Nada. Niets. Enzo.

Na een telefoontje met de school bleek dat de juf een verkeerde tijd had aangegeven. Ze zouden er pas om 10.15 uur zijn. Zoon en ik hebben braaf buiten gewacht totdat de eerste auto’s met kindjes eraan kwamen. Toen uiteindelijk ook juf aankwam, heb ik aangegeven dat Zoon er weer is en ik ‘m graag zou willen overdragen zodat ik alsnog naar mijn werk kan. Tevens de moeder gevonden waarbij hij in de auto was ingedeeld en die dus op hem moet letten.
Probleem 4: zoon intens verdrietig dat mama weer weggaat. Even iets te veel prikkels voor de kleine man.

Na een paar knuffels en troostwoorden snel terug naar de (illegaal) geparkeerde auto. Mazzeltje; geen bon op de ruit. Racen naar het werk en toch nog om 10.30 binnen. De dag kan beginnen.

Schreef ik u vrijdagmiddag nog olijk over mijn afgelopen week. Nietsvermoedend over wat mij nog te wachten stond… Nou, dat was me een weekendje jongens…

Het begon allemaal op vrijdagavond. Ik loop met Dochter en de was naar zolder. Zij zou me wel even helpen met de was in de machine te doen, en ik had daardoor een halve minuut tijd om met Manlief iets te bespreken. Dacht ik.
Maar omdat het wel erg stil was wierp ik toch maar even een blik om de hoek. Zie hier de foto, die absoluut niet duidelijk laat zien hoeveel waspoeder, vlekverwijderaar, vloeibaar wasmiddel, shout, vitragespul (en weet-ik-allemaal-niet wat voor wasspul ik verder nog heb) in dat ene kleine bakje had getracht te stoppen. Het was echt veel erger dan dit plaatje doet vermoeden:

Afijn, de ergste troep weer opgeruimd, kids naar bed gedaan en lekker op tijd naar bed. Manlief naar de volleybal, dus het rijk voor mij alleen. Totdat Manlief strompel-strompel ‘s avonds terugkwam. Door de enkel gegaan, dik en pijnlijk enzo. Koelen, pootje omhoog en proberen te slapen dan maar. Maar eenmaal was de zaterdag aangebroken, toch maar bellen met de HuisArtsenPost (HAP). Want ja, dat ging dus helemaal niet hè met die Man van mij.
Dus kids bij de net-wakker-gebelde overbuurvrouw gedropt en met Manlief naar de HAP. En vanaf daar door naar de Spoed Eisende Hulp (SEH) van het ziekenuis. Gelukkig was niets gebroken, maar wel de enkelbanden van slag enzo. Tegen twaalven weer thuis met een drukverband, kids bij de buurvrouw opgehaald en snel iedereen van lunch voorzien.

Aansluitend naar Zus in Delft, want daar zouden de kids logeren omdat we ook nog een bruiloft hadden zaterdag. Allemaal geregeld en een leuke bruiloft gehad. Manlief voorzien van drankjes, een kruk met een kussen en aandacht enzo.

Zondag weer heen-en-weer naar Delft om de kids op te halen. Ze hadden het superleuk gehad, maar Zoon was die ochtend vanaf de bovenste trede de hele trap afgevallen… Geschaafd en gebutst weer meegenomen naar huis, maar hij bleef wel aangeven dat zijn hele lijf zeer deed van het vallen, maar dat met name zijn linkerpolsje zeer deed. We gingen maar eens kijken wat een nachtje slapen daaraan zou verbeteren.

Dat was niet zo veel, dus maar op maandag met de kleine man naar de huisarts. En door naar de poli voor foto’s. En door naar de SEH (hé, bent u daar al weer?!) voor een gipsje. Een rose gipsje wel te verstaan, want dat vindt ie mooi. Kleurt goed bij zijn blauwe nagellak, die hij zaterdag bij het logeren had gekregen

Ben benieuwd wat de aankomende week mijn brengt!!

Mocht u zich afvragen waar Maris zoal deze week mee bezig is geweest, behalve met het niet-bijhouden van haar weblog, zie hieronder een overzicht. Toegegeven; heb het ook even voor mijzelf gemaakt hoor, omdat ik mij ook wel eens afvraag waar ik in godsnaam alle tijd mee verdoe. Afijn, zie hier:

Zaterdag: op kinderkledingbeurs mooie 2^e hands zomerspulletjes voor Renske gescoord, in de tuin bij de buren genoten van de zon en hun verjaardagen en ook nog gestreken.
Zondag: kinderverjaardag van voormalig buurmeisje, eten bij schoonouders en (hoe kan het ook anders:) gestreken.
Maandag: gewerkt en verder alleen met de kids omdat Manlief op cursus (met overnachting) was, gedweild en was gevouwen.
Dinsdag: enorm verslapen, daardoor gehold en zelfs nog op het werk beland, lekker naar series gekeken die ik nog had opgenomen.
Woensdag: boodschappen gedaan en genoten van de zon en kids in de dierentuin en was gevouwen.
Donderdag: verder met de grote-zolder-opruim-klus, thee drinken bij net geopereerde schoonzus, lente snuiven bij Intratuin, drie kids te spelen en ‘s avonds koopavond vieren in de stad, afsluitend met een drankje bij vrienden
Vrijdag: op het werk verhuizen van kantoor en verder weer eens ouderwets enorm met de vouw- en strijkwas in de weer.

Schuldgevoel. Ik had het er net over met – tevens ook zwanger zijnde – Collega. Zodra je kind geboren wordt, wordt schuldgevoel ook geboren. En hoewel ik geen toename bij de tweede heb vernomen (en daarmee bij de derde ook niet verwacht), leeft het geweldig in mij.

En dat hoeft helemaal niet alleen maar de kids te betreffen hoor. Kan ook helemaal gewoon de dagelijkse dingen zijn enzo. Bijvoorbeeld over het feit dat ik ernstig achterloopt met mijn blog. Ik denk er elke dag aan hoor, en er gebeurt genoeg om over te schrijven hoor, vergist u zich niet, maar het komt er gewoon niet van. Of nee, ik moet zeggen dat ik dus andere keuzes maak om mijn tijd in te vullen. Prioriteiten enzo.

Momenteel liggen die, behalve standaard wel bij de kids en het huishouden, nu daarnaast ook in de voorbereidingen op de ‘grote zolder-klus’. Heb ik u daar al in een eerder stadium over lastig gevallen, over die ‘grote zolder-klus’? Het betreft een geschuif met wanden, dakramen en kamers maken ten behoeve van de gezinsuitbreiding. In april komt Pap een weekje intern bij ons om het uit te voeren en dan moet het allemaal gaan gebeuren. Maar voor dat hij dus kan gaan beginnen, moet er wel het hoognodige aan uitzoek-opruim-weggooi werk gebeuren. Want in een volle zolder kan niet gewerkt worden. Leeg Maris… het moet LEEG!!!
Een intensieve klus, want vrijwel alles moet door je handen gaan om gesorteerd te worden. En wat verzamelen wij toch weer een hoop in vier-en-een-half jaar. Foei!

Afijn, prioriteiten dus.

Laat ik die nu maar weer even aan mijn betaalde werk geven, want daar zit ik nu toch tenslotte…

Zoon dwarrelde vanochtend in onze slaapkamer, terwijl ik mij aan het aankleden was. (U denkt u, o jee, waar gaat dit heen, maar ik beloof u dat ik het kuis zal houden.) Op een gegeven moment had hij diverse kledingstukken over zijn hoofd gedrapeerd, waardoor hij niets meer zag. Hij werd een soort wandelende paspop met een volledig bedekt hoofd. Heel hip, heel 2012. Tjonge, wat gaat dat kind met z’n tijd mee.
Afijn, ik dwaal af. Zoon liep dus zo rond te botsen (want hij zag dus niets) en ‘boe, ik ben een spookje’ te roepen. Ik zeg tegen hem ‘waar is mijn Zoon nou?’. Zegt hij heel bijdehand: ‘Die zit verstopt onder het spookje’.
Wijsneus. Scheetje. Spookje.

En wie nog zo’n wijsneus is, is mijn vader. Vader is op de eerste plaats een schat en superlief. Maar nu dan officieel ook een stoere wijsneus. Hij heeft namelijk vandaag voor het eerst en helemaal alleen en op afstand en zonder hulp ge-skyped. Is dat niet tof?! Hij heeft sinds kort een laptop met ingebouwde camera, dus wij ‘m verteld dat je dan kan skypen. En gezien het feit dat mijn ouders zo’n 250 kilometer van ons vandaan wonen, is dat wel eens leuk. Zeker met de kleinkinderen. Oké, hij was overtuigd. En hij heeft het helemaal geregeld enzo. En nu skype-te (hoe schrijf je dit in hemelsnaam?!) hij dus vanmiddag plotseling ineens naar mijn man. En Man mailde aansluitend mij weer, over hoe stoer mijn vader wel niet was.
Ik ben trots.

Nr. 3 ontpopt zich nu al als een waar druktemakertje. Dat wordt nog wat…

Inmiddels voel ik ‘m alweer ruim twee weken (iets wat trouwens heel gaaf is, maar op het laatst van de zwangerschap niet meer) en de intensitiet neemt toe. Met grote sprongen.

Van een plopje, een veegje een kriebeltje af en toe naar iedere dag wel iets. Nu zijn we inmiddels op dagelijks herkenbare heuse trappel-periodes en slaapperiodes. Erg grappig en een enorme ‘oh ja’- erlebnis.

Ben benieuwd hoor. Over een kleine drie weken hebben we de 21-weken-echo, dus dan zullen we weer wat meer leren over deze mini-variant van manlief en mij.

Zoon heeft gisteren voor het eerste op schaatsen gestaan. En hij vond het leuk! Hij was zeer gemotiveerd en liet zich niet door de koude wind ontmoedigen. Zie hier daar een prachtig plaatje van:

Tevens had hij ook een mindere actie deze week. Want wat gebeurd er als je een speelgoedkonijntje-met-wieltjes op je hoofd zet en de wieltjes gaan draaien? Juist ja, dat gaat vastzitten! En dat doet zeer (zie de traan)!! 
Tenslotte had hij ook nog een nadenk-actie deze week:
Terwijl de zon uitbundig scheen (en het vroor dat het kraakte) vroeg hij ‘mama, is de zon kapot?’ Huh? Dacht ik. ‘Hij doet het toch juist heel goed vandaag, kijk eens hoe goed hij schijnt!’, probeerde ik. ‘Ja maar mama, de zon moet alles toch warm maken? En nu doet ie wel zijn best, maar het is niet warm! Misschien moet ie nieuwe batterijen, of kan papa ‘m nog repareren?’
Heerlijk, van die kindergedachtes.

Het heeft een half jaar geduurd, maar gelukkig heeft weblog.nl het dan toch voor elkaar: mijn weblog doet het weer!!!! Ik geef toe, ik had er een hard hoofd in. Zo hard zelfs, dat ik al op een concurerende site een nieuwe was begonnen. (Een aantal van de stukjes die ik daarop postte heb ik nu hieronder geplaatsts, dat schept wat luchtige verwarring, haha).

‘Waarom ga je dan niet op die nieuwe verder?’, denkt u vast. ‘Die is vast betrouwbaarder enzo. Niet zo ‘louche’ als deze site’. Ik hoor het u wel denken hoor! 

Nou, ik heb ook getwijfeld hoor. Want zulke fratsen als een half jaar uit de lucht zijn, daar houdt Maris niet van. Maar ja…. hier staat mijn archief. En dat gaat alweer terug tot 2005.  Twee-duizend-en-vijf beste mensen… dat is nog al wat hè? Dat zijn zeven jaren hoor! In die zeven jaren ben ik van de universiteit gegaan, een èchte vaste baan aangegaan, getrouwd geraakt met Manlief, verhuisd naar een echt huis, het leven geschonken aan Zoon en Dochter. En as-we-speak zwanger van Nr.3.
Ik ben in die zeven jaren ‘groot geworden’ zeg maar.

En dat zijn mooie herinneringen. En die wilde ik mijzelf (en ook u) niet onthouden. Dus daarom toch maar voor deze ‘louche’ tent gekozen. Maar het is wel mìjn tent. Of zal ik ‘mijnplek’ zeggen?

(gepost op 06-12-2011)

Ook op 5 december had Maris een heerlijk avondje. Nu niet met kinderen die met smart uitkijken naar Sinterklaas, zwarte Piet en –niet geheel onbelangrijk – de zak met cadeautjes.
Maar wel eentje met heerlijk eten bij collega, en aansluitend samen naar de film ‘Nova Zembla’.

Dat hele 3D gebeuren in de bios was nieuw voor mij. Soms wat overdone, maar soms ook een waardevolle toevoeging. Ben wel zo’n brilletje rijker, ben benieuwd wanneer ik die weer eens op zal zetten.